Mikrokosmos Aliny Wodarskiej

Kiedy wysiadasz z pociągu na stacji Ruda Śląska – Chebzie i wchodzisz do oszałamiającego, zrewitalizowanego wnętrza Stacji Biblioteka, o Twoją uwagę walczą przeszklone czytelnie, Biblios na antresoli, przestrzeń pełna światła i książek. Ale zabytkowy dworzec skrywa coś więcej niż tylko regały z książkami. Wprost z holu przechodzi się bowiem do miejsca, które wymyka się definicjom kwiaciarni i kawiarnianym standardom. To tutaj Alina Wodarska stworzyła swoją Cafeciarnię – miejsce, w którym nowoczesny, wyrazisty urban style w niesamowity sposób miksuje się z klimatem rodem z „Tajemniczego ogrodu”.

Wystarczy przekroczyć próg, by poczuć to na własnej skórze. I wszystkimi zmysłami. Dosłownie. Najpierw uderza Cię powietrze – przyjemny, świeży, rześki chłód, tak rzadki na dworcach, roztaczany w klimatyzowanym wnętrzu przez bujne, zielone rośliny doniczkowe. Zapach jak w ogrodzie chwilę po deszczu – świeżość zmieszana z kwiatowymi nutami. Chwilę później wzrok gubi się w pięknej aranżacji wnętrza: industrialny bar, wygodne hokery, stoliki, fotele, kwiaty dookoła i starannie dobrane obrazy na ścianach. Kontrast między historyczną, ceglaną bryłą dworca a tym chłodnym, pachnącym azylem zaskakuje. Nic dziwnego, że Cafeciarnia stała się jedną z najpiękniejszych, „żywych” wizytówek miasta. To miejsce zachwyca przyjezdnych i pokazuje, jak bardzo Śląsk potrafi zaskoczyć swoim niesamowitym obliczem.

Nagroda za serce oddane kulturze

Niedawno o Cafeciarni mówiło się, za sprawą wyjątkowego wyróżnienia, które trafiło w ręce właścicielki. Co ciekawe, nagrody nie przyznano ani za doskonałą kawę, ani za wyjątkowe kompozycje florystyczne.

– To prawda, ta nagroda była dla mnie ogromnym zaskoczeniem i olbrzymim wzruszeniem – wspomina z uśmiechem Alina Wodarska. – Przyznano mi ją za wsparcie kultury i samej Biblioteki tym, co tutaj powstało, czym się tutaj zajmuję. Ale dla mnie od początku było to całkowicie naturalne. Prowadząc Cafeciarnię w takim otoczeniu, po prostu nie wyobrażam sobie, żeby nie wspierać tego miejsca, nie współgrać z nim. Podróżni przyjeżdżający to Chebzia najpierw zachwycają się Biblioteką, potem zaglądają do mnie, zamawiają kawę, herbatę, zaczynamy rozmawiać… Okazało się, że rykoszetem zaczęłam działać jako żywa wizytówka naszego miasta, choć wcale o tym wcześniej nie myślałam. Po prostu robiłam swoje, napędzana emocjami i pasją.

Ta oryginalność sprawia, że do Chebzia zaczynają zjeżdżać goście z najmniej oczekiwanych kierunków. – Szwajcaria/Niemcy/Gdańsk czy Warszawa. – Ostatnio pozytywnie zaskoczyło mnie małżeństwo z Warszawy– opowiada Alina. – Pani zobaczyła nas na Instagramie i koniecznie chciała odwiedzić Cafeciarnię, nie wiedząc nawet na początku o całej otoczce bibliotecznej i genialnej rewitalizacji tego dworca Podobno ich znajomi dziwili się, że jadą na Śląsk wybierając kierunek Ruda Śląska, bo Śląsk kojarzy się tam głównie z Nikiszowcem w Katowicach czy pięknymi Gliwicami. A tu, gdy wysiedli na stacji, doznali pozytywnego zaskoczenia i zdziwienia. Ten kontrast robi na ludziach ogromne wrażenie, całkowicie przełamuje stereotypy o „czarnym Śląsku”. Po „odwiedzinach Stacji” z radością posyłam wszystkich dalej: do Muzeów, Miejskiego i PRL-u, do kolonii robotniczej na ul. Kubiny, czy do Szybu Franciszek.

Spadek dwóch babć

Nazwa „Cafeciarnia” brzmi bardzo autorsko i kryje za sobą ciekawą historię. Alina przez lata nosiła w głowie tę konkretną wizję: połączenie zapachu świeżo parzonej kawy i aromatów florystycznych. Choć studiowała i pracowała wcześniej w zupełnie innych branżach – z wykształcenia jest pedagogiem terapeutycznym, terapeutą zajęciowym, pracowała w DPS czy ośrodkach kultury – ten podświadomy obrazek uparcie do niej wracał. Przełom nastąpił niespodziewanie podczas warsztatów „Kobieta Lider”.

– Psycholożka wspomniała wtedy, że nawet 50 procent naszych działań i życiowych wyborów wynika bezpośrednio z genów, z tego, co dziedziczymy po przodkach. Kiedy to usłyszałam, w mojej głowie nagle wszystko „kliknęło” – wyznaje Alina. – Przypomniałam sobie historię mojej prababci czyli babci mojego ojca, która przed laty mieszkała we Francji i prowadziła tam kawiarnię! Zrozumiałam, że moja Cafeciarnia to nie jest tylko zwykły pomysł na biznes, ale kontynuacja rodzinnej tradycji, o której niemal zapomniałam. Natomiast druga babcia, od strony mamy posiadała duży ogród, na którym spędzałam swoje całe dzieciństwo, ogród ten miał pełno kwiatów, tonął w ich zapachach i kolorach, był pełen warzyw i owoców, które razem z babcią jako jedyna wnuczka sprzedawałam na wireckim targu, zarabiając swoje pierwsze pieniądze. To właśnie ta babcia zaszczepiła we mnie tę pierwotną, głęboką miłość do ziemi, do florystyki, do roślin– wyjaśnia Alina. – I to właśnie spadek po niej, po latach, mogłam zainwestować w Cafeciarnię. Moje babcie symbolicznie spotkały się w tym jednym miejscu.

Kawa, która buduje więzi

W kawiarniach w sieciówkach czy w marketach kawę pije się w biegu, mechanicznie zaspokajając potrzebę kofeiny. Na stacji w Chebziu czas płynie zupełnie inaczej. Choć Cafeciarnia serwuje nawet puszystą Dalgonę, ludzie przychodzą tu przede wszystkim po relacje.

– Market nie daje jakości bliskości, on tylko szybko zaspokaja pragnienie. U nas dostajesz uśmiech, chwilę rozmowy, miejsce do wyciszenia i kawę, która ma wartość dodaną dzięki atmosferze tego miejsca. Ludzie przychodzą tu do ludzi, nie tylko do produktu. Ja jestem tutaj od rana do wieczora, bo jestem twarzą tego miejsca i chcę, żeby każdy poczuł się tu zaopiekowany – mówi właścicielka.

Ta filozofia przyciąga ludzi, a bliskość Stacji Biblioteka zrodziła niesamowitą synergię Cafeciarni z kulturą. Wokół kawiarnianych stolików, pośród zieleni i obrazów, regularnie organizowane są warsztaty: kaligrafii, ceramiki, malarstwa czy jogi twarzy. Choć pojawiają się zajęcia dla dzieci, głównymi odbiorcami są kobiety, które potrafią na nie przyjechać z Częstochowy, Rybnika, Gliwic czy Katowic.

– Moje wcześniejsze doświadczenia zawodowe, praca w domach kultury, chociażby w ODK RSM Pulsar, zawsze krążyły wokół człowieka. Przeniosłam to tutaj. Warsztaty u nas stają się swego rodzaju terapią. Kiedy kobiety siedzą dwie czy trzy godziny nad precyzyjną kaligrafią albo lepią z gliny własne filiżanki, zaczynają zrzucać codzienne pancerze. Otwierają się, rozmawiają o problemach, o życiu. Tworzy się niesamowita więź i krąg wsparcia. Nie spodziewałam się, że w tym miejscu narodzi się aż tak głęboki kobiecy mikrokosmos.

Dojrzałość i urok „tu i teraz”

Droga do tego momentu była pełna wyzwań. Alina postanowiła zrealizować swoje marzenie, choć mąż był przerażony pomysłem otwierania kawiarni na dworcu w Chebziu. Ona jednak czuła intuicyjnie, że to jest jej miejsce na ziemi. Poszła do dyrektora biblioteki i przedstawiła mu całą swoją wizję, zapominając z nadmiaru emocji zapytać choćby o… wysokość czynszu.
Wcześniejsze lata również nie należały do łatwych. „Wybuchła” pandemia, która postawiła 5 letni biznes w dramatycznej sytuacji.

– To był ogromny szok. Zwolniłam się z bezpiecznego etatu w lipcu, a w styczniu zamknęli świat z powodu pandemii. Z kobiety całkowicie niezależnej finansowo stałam się zależna od męża, ale to mnie ostatecznie zbudowało – przyznaje Alina. – Wcześniej, prowadząc klasyczną pracownię florystyczną, pracowałam na dwa etaty, widując własne dzieci przez piętnaście minut dziennie. Dziś, mając 45 lat, mam w sobie dojrzałość biznesową, której nie miałam jako trzydziestolatka. Nie boję się już pytać, negocjować, prosić o pomoc. Nie traktuję już niepowodzeń jak osobistych porażek, ale jako cenną naukę. Przestałam pędzić. Planowanie biznesu w dzisiejszym świecie na lata do przodu nie ma sensu, dlatego skupiam się na tym, co dzieje się tu i teraz. Jestem niesamowicie wdzięczna losowi za ten punkt, za dziewczyny z biblioteki i za moje klientki/klientów. To miejsce to moje prawdziwe „tu i teraz” i nie wyobrażam sobie już dla siebie innej przestrzeni. Mam nadzieję, że uda mi się tutaj zostać jak najdłużej, choć nie jest to łatwe miejsce do prowadzenia biznesu.

Gdy zamykają się drzwi Cafeciarni na stacji w Chebziu, w pamięci na długo pozostaje rześki zapach kwiatów, aromat kawy i refleksja, że inspiracja osobą „francuskiej” prababci znalazła swój najpiękniejszy finał na zrewitalizowanym, śląskim dworcu.