19 Listopada – Dziś świętują: Elżbieta, Mironiega, Paweł.

Przy świecach i księżycu

19 listopada, 2026

Pochodzi z Rudy Śląskiej, jej autorska muzyka coraz śmielej wybrzmiewa w ogólnopolskich rozgłośniach radiowych, a w sobotni wieczór 14 listopada scenę Młodzieżowego Domu Kultury zamieniła w przestrzeń swojej opowieści. Kasia Kokoryn, wokalistka, autorka tekstów i kompozytorka, przedpremierowo zaprezentowała materiał ze swojego debiutanckiego albumu „Sygnał wysłany do Księżyca”.

W wypełnionej po brzegi sali Młodzieżowego Domu Kultury w Rudzie Śląskiej atmosferę
budowała starannie przygotowana scenografia. Żywe kwiaty, dziesiątki świec i ogromna
kula Księżyca w tle sceny były czytelnym nawiązaniem do tytułu albumu. Koncert
zorganizowany we współpracy z Teatrem Górnośląskim był wejściem w świat historii o
bliskości, tęsknocie, odrzuceniu, marzeniach i trudnej sztuce godzenia się z życiem.
Dla Kasi Kokoryn był to powrót do rodzinnego miasta w szczególnym momencie
kariery. Artystka ma za sobą intensywny czas. W 2026 roku zdobyła Szklanego Słowika za
Największą Osobowość Sceniczną podczas Międzynarodowego Festiwalu Carpathia. Jej
piosenki trafiły już do list przebojów i ramówek radiowych, a ona sama występowała
zarówno na festiwalowych scenach, jak i w prestiżowych studiach koncertowych.
Sobotni koncert przyniósł niespodziankę. Choć wydarzenie zapowiadano jako
występ w duecie, na scenie obok Kasi Kokoryn wystąpili Tomasz Świerk, Tomasz „Harry”
Waldowski oraz gościnnie Katarzyna Sroka. Niezwyczajny skład sprawił, że znane już
wielu słuchaczom utwory zabrzmiały inaczej. Tomasz Świerk na klawiszach zachwycał
wirtuozerią i swobodą improwizacji, potrafiąc jednym motywem nadać kompozycji nowy
charakter. Harry Waldowski wyznaczał puls wydarzenia, wybijając rytm na kongach.
Charakterystyczne brzmienie instrumentu wnosiło do piosenek energię i nieoczywisty
charakter. Dopełnieniem całości były skrzypce Katarzyny Sroki, dyrektor Młodzieżowego
Domu Kultury, a zarazem utalentowanej i cenionej skrzypaczki. Jej pełne poezji i liryzmu
partie dodawały kompozycjom szczególnej subtelności, przywołując skojarzenia z
piosenką aktorską. Dzięki nim wiele utworów brzmiało bardziej jak opowiedziane historie
niż wyśpiewane piosenki. Koncert był kalejdoskopem emocji. Każdy utwór zmieniał nastrój
wieczoru, prowadząc słuchaczy przez kolejne obrazy i historie. Łączył je jednak wspólny
mianownik. Wszystkie teksty nosiły silny kobiecy rys. Opowiadały o emocjach, lękach,
wyborach, tęsknotach, oczekiwaniach, ranach i bliznach zapisanych w kobiecych
doświadczeniach.
Pomiędzy utworami Kasia Kokoryn opowiadała o swoich piosenkach, prowadząc
publiczność przez kolejne etapy ich „życia”: od pierwszego impulsu, który rodził tekst,
przez pracę z muzykami, proces nagrywania i produkcji, aż po moment, w którym
piosenka opuszcza twórcę i zaczyna żyć własnym życiem. Były to opowieści szczere,
osobiste i pozbawione pozy. Dzięki nim słuchacze mogli zajrzeć za kulisy świata artystki,
która do własnej twórczości podchodzi dojrzale, świadomie i z ogromną
odpowiedzialnością. Trudno było zresztą jednoznacznie stwierdzić, co tego wieczoru robiło
większe wrażenie: sam śpiew Kasi, ciepły i skrzący się wieloma tonami, czy słowa
wypowiadane pomiędzy utworami. Jej bezpretensjonalny dialog z publicznością budował
atmosferę bliskości równie silnie jak muzyka.

Szczególnym momentem koncertu było wykonanie utworu „Nikt”. Na scenie –
jedynie głos Kasi Kokoryn i fortepian Tomasza Świerka. Takie zestawienie wymagało
odwagi, bo nie pozwalało ukryć się za rozbudowanymi aranżacjami i wielkim
instrumentarium. Nic nie odwracało uwagi od treści piosenki. Wystarczyły dłonie na
klawiszach i głos, by stworzyć jeden z najbardziej przejmujących momentów całego
wieczoru.
Artystka nie ukrywała, że droga do wydania autorskiego albumu rzadko bywa
prosta. To prawdziwa szkoła charakteru, w której publiczność dostrzega zwykle końcowy
sukces, nie widząc wcześniejszych rozczarowań, prób i chwil zwątpienia. Być może
właśnie stąd bierze się autentyczność jej interpretacji. Kasia przyznaje bowiem, że o
najgłębszych emocjach łatwiej jest jej śpiewać, niż o nich opowiadać. Oficjalna premiera
debiutanckiego albumu „Sygnał wysłany do Księżyca” odbędzie się 27 listopada.
Uczestnicy rudzkiego koncertu nie musieli jednak czekać. Tego samego wieczoru wrócili
do domu z egzemplarzem płyty wprost z rąk artystki, opatrzonym dedykacją i autografem.
Muzyka z tego albumu już wybrzmiewa w radiowym eterze, w serwisach streamingowych i
podczas kolejnych koncertów. Jednocześnie pozostaje muzyką stworzoną do uważnego
słuchania, najlepiej wieczorem, w domowym zaciszu i bez pośpiechu. Na jesienne i
zimowe wieczory trudno o lepszego towarzysza.

Foto: MK

Autor wpisu

alina
alina